Może się zdarzyć i tak, że przekroczysz próg domu w milczeniu.

Metodycznie, po kolei, zdejmiesz z siebie każdą część garderoby. Aby nie zostało na tobie ani jedno włókno tego dnia.

W ciszy wejdziesz pod prysznic. Odkręcisz kurek.

"A teraz zmywam z siebie październik" - pomyślisz. "Cały entuzjazm nowego początku. Radość i ekscytację, bo dostałaś nową pracę, bo zaczynasz nowe studia. Całe zmęczenie i niewyspanie tych tygodni."

Namydlisz brzuch, piersi, zamkniesz oczy.

"A teraz zmywam z siebie listopad. Cały listopad, z jego szalonym tempem, coraz większym zmęczeniem."

Będziesz oddychać jak najwolniej, jak najgłębiej, spróbujesz skupić się na odczuwaniu ciepła wody.

"A teraz zmywam z siebie grudzień. Z coraz większym niepokojem, stresem. Z infekcjami, przeziębieniami, płaczem, z waleczną walką, z narastającą frustracją i staraniem, stawaniem na rzęsach. Z gęstą atmosferą, z milczeniem po 7 godzin dziennie w cichym pokoju, z monitorami, z odhumanizowanym klimatem braku dialogu. Z ciągłą krytyką nierównoważoną docenianiem."

Olejek pod prysznic z ironicznym rysunkiem lilii wodnej. Zen. Spokój. Akurat. Jesteś teraz zaprzeczeniem tego rysunku, tego podejścia, pod powierzchnią ciebie szaleje burza.

Namydlasz ramiona, ręce.

"A teraz zmywam z siebie tych 12 miesięcy, podczas których tyle razy trzeba było zaczynać od nowa i udawać, że jest się silną, uśmiechniętą, pogodną, nawet gdy już spokojny ton wiązł w gardle i - pewnie dlatego - traciło się głos. Gdy trzeba było używać inhalatora, leków na gardło, piguł przeciwgorączkowych i myśleć jasno.

I zmywam z siebie te momenty, gdy - będąc w pracy - wchodziłam do łazienki, żeby rozpiąć stanik, bo ze stresu nie mogłam zaczerpnąć powietrza. I chodzenie z gorączką do pracy. I tę upiorną klimatyzację. I obecność tej osoby..."

Zakręcasz kurek. Wychodzisz z kabiny. Przeglądasz się w lustrze i widzisz pianę na swoich ramionach. Wracasz pod wodę i myślisz:

"A teraz zmywam z siebie marzenia. I wiarę w to, że wystarczy bardzo się starać, z całych sił. I ten zapał, tę radość, te złudzenia." Patrzysz na wodę, spływającą w dół, pochłanianą przez odpływ.

Od tamtego dnia milczysz coraz częściej.

Po pierwsze - urodziny były super, a po nich nastąpiło kilka słonecznych dni w Isla Canela, przeprawa promem do Portugalii, obcowanie z kulturą, którą kocham, wciągnięcie na leżaczku biografii Fridy i szereg wspaniałości, za którymi tęsknię.

Po drugie - październik śmignął w zastraszającym tempie, między nową pracą a studiami, na które chyba jednak nie mam siły - ciało domaga się odpoczynku, a praca zasuwu i odpoczynek co dwa tygodnie to jednak śmiesznie mało.

Po trzecie - M. jest dobry, czuły, układa się nam znakomicie i tęsknimy za sobą, realizując pewną zasadę, którą usłyszałam kiedyś w wywiadzie od pewnego aktora, wg. której sekret udanego związku tkwi w tym, by rzadko się widywać. W tym szaleństwie jest metoda, zdecydowanie.

Po czwarte - mam dość, tak bardzo, tak sakramencko dość bycia na okresie próbnym w korporusi. To jak bycie w związku przed zaręczynami - miło, miło, ale poczucia bezpieczeństwa jakby brak ;)

Po piąte - trafiła mi się niczym ślepej kurze ziarno dobra dusza w pracy i jestem za nią światu niesłychanie wdzięczna. Przez wszystkie te lata które w życiu przepracowałam, to dopiero trzecia osoba z pracy (każda z innej), której obecność mnie naprawdę cieszy i chętnie spędziłabym z nią czas po skończeniu obowiązków służbowych, gdyby akurat zaszła taka okoliczność. Choć zwykle takie okoliczności zachodzą dopiero gdy pracę się zmieni, bo ile można przebywać z kimś jednego dnia? 8 godzin to i tak dużo.

Po szóste - to, co teraz robię jest ambitne i trudne. Staram się, angażuję, czasem popełniam błędy, więc staram się jeszcze bardziej. Wykańcza mnie to staranie.

Po siódme - odkryłam pisarkę, przed którą biję pokłony - jest nią Elif Safak. Safak oznacza świt. Jej "Gorzkie mleko" jest tak genialne, że z butów wyrywa i chcę przeczytać wszystko, co ta kobieta napisała. Nareszcie takie literackie odkrycie, dawno nikt mnie tak nie zachwycił.

Po ósme - zbliżyliśmy się do siebie, ja i rodzina mojego Brata.

Po dziewiąte - jestem szczęśliwa, choć czasem zbyt padnięta, by to okazać.

Po dziesiąte - czuję, że ta zima będzie fantastyczna, będziemy się spotykać, śmiać, będziemy pić grzane wino i aromatyczne herbaty, będziemy okazywać sobie miłość, przyjaźń i braterstwo, pomożemy sobie przetrwać ten czas ciemności.

Doładuje mnie energetycznie wyjazd do Zielonej G., tak jak niedawno dodał mi skrzydeł pewien festiwal.

I pewne przytulenie: długie, ciepłe, wiosenne.

Fajnie jest być, żyć, podążać, potykać się i wstawać, wspaniale jest mieć marzenia i za nimi iść, ładować się w zaspy niepowodzeń, a potem otrzepywać z nich i iść znowu, czasem płakać przed zaśnięciem, czasem się bać podnieść wzrok.

Mnożyć w głowie plany B na swoją przyszłość, sadzić w głowie pomysły i podlewać rozmyślaniami.

I wierzyć, że to wszystko jest po coś. I czekać aż ten cholerny czas próby, ta jazda próbna się skończy i będzie się wreszcie pracownikiem, spokojnym, na ile da się być spokojnym teraz, wśród zawieruch na rynku.

I fajnie jest wracać do domu, głaskać stęsknioną kotkę i mówić do niej "hej Maluszku, znowu nas długo nie było". I wiedzieć, że kiedy otworzy się książkę adresową telefonu, można uzyskać połączenie i usłyszeć któryś z głosów, które się kocha, które są ważne i które należą do osób, którym na Tobie zależy.

Dziwne uczucie - kończą się właśnie moje urodziny, a ja chlipię sobie zupełnie bez sensu. M. już śpi, miał intensywny dzień. Urlop to nie czas na okres czy przypadkowe poczęcie (hihi), musiałam więc wybrać się do lekarza po recepty, byłam też u kosmetyczki (moje stopy wyglądają wytwornie) i u Taty, gdzie zdmuchnęłam świeczki i spędziłam miłe popołudnie pogryzając pyszną tartę... Wieczorem M. miał występ, a ja miałam iść na urodziny dobrej znajomej, ale - kompletnie nie miałam siły. Opadła mnie absolutna nieprzysiadalność. Napisałam przepraszającego smsa, pakowałam się, (wylot na wakacje w niedzielę nad ranem), odebrałam miły telefon z życzeniami i kilka naprawdę grzejących serce smsów... A kiedy M. wrócił, rozpłakałam się. Bo to jakaś beznadzieja spędzić urodzinowy wieczór samej. Choć jutro oczywiście będzie kilkoro (kilkanaścioro?) bliskich mi osób, gadanie, śmiech, a może nawet jakiś toast, choć przeczytałam dziś tyle ciepłych słów i naprawdę nie mogę narzekać na brak ludzi, dzięki którym jestem szczęśliwa i mam kogo kochać - dziś było mi samotnie. I żałuję że nie poszłam na występ M., że nie podjęłam od razu decyzji że daruję sobie urodziny koleżanki - ale miałam już prezent, lubię ją, a M. o tym że ma występ i nie idzie ze mną na tę imprezę powiedział mi dopiero wczoraj...

Oczywiście - to nie są żadne problemy.

A jednak jakoś tak smutno.

*

Wczoraj byliśmy we dwoje na randce, na trasie *moja ulubiona hinduska restauracyjka-wspaniały sklep z ciuchami*, wróciliśmy z dwiema ślicznymi zdobyczami, po jednej dla każdego z nas. I tak sobie myślę, że jutro pewnie te zdobycze założymy. I nie będę myślała już o tym dzisiejszym wieczorze.

A w gruncie rzeczy cyfry nie mają większego znaczenia, prawda? Prrrrawdaaaaa? ;-)

*

Tata życzył mi dziś, żeby starczyło mi zdrowia na studia i pracę jednocześnie.

Trochę się boję jak to będzie. Troszeczkę. Ale pragnienie rozwoju jest silniejsze niż ten strach.

*

Czasem przy życiu trzyma mnie świadomość, że gdzieś tam jest Hiszpania. Moje kochane palmy, niepowtarzalny szeleszczący język, który mnie podnieca, smaki, zapachy, kolory.

W ciągu kilku najbliższych dni, jeśli wszystko się uda, spełnię swoje marzenie, zobaczę Sewillę. Popatrzę na niebo, wodę, uśmiechnę się do ludzi i znów zachwyci mnie dystans Hiszpanek do swoich krągłości - a może głęboka ich afirmacja i chętne ich eksponowanie. :)

*

A zatem - do przeczytania w październiku!

Wczoraj spojrzałam w lustro i w mojej głowie wyświetliły się trzy zdania:

Dostałam wymarzoną pracę.

Wkrótce zaczynam ciekawe studia.

A wcześniej jadę na wakacje.

Od wczoraj próbuję ochłonąć.

I choćbym się dziś niemal wykąpała się w korektorze pod oczy, co uczyniłam, widać i tak, że spałam za krótko.

Finiszuję niekończące się tłumaczenie, ostatnich kilkanaście stron i już.

Nowy początek.

Jestem trochę ogłuszona, trochę otumaniona, zmęczona stresem i bardzo szczęśliwa.

Po takim, trwającym miesiąc procesie rekrutacji, kiedy się go naprawdę wygrało, można poczuć się jak pieprzona królowa łabędzi. ;-)

Głos w słuchawce mówiący: "- Chciałam ci tylko przekazać, że póki co, w tym procesie rekrutacyjnym jesteś numerem jeden."

Godzinę wcześniej płacz ze stresu.

Kilka dni z rzędu przy komputerze, nie ma na co narzekać, trzeba być wdzięcznym za zlecenia, wiem.  To co robię jest przyjemne i zabawne, po prostu jest tego za dużo na raz.

Do tego zaczęłam odczuwać lekkie zdziczenie, bo za dużo siedziałam sama w domu.

Jutro "O północy w Paryżu" - wrrreszcie. Coraz bliżej wakacje. Myślę o kolorowych rybkach, masce, piaseczku i leżaczku. Wiem że zdrabniam, wiem, ale to z rozkoszy na samą myśl.

Po południu niesłychanie interesujące spotkanie. Historie o dalekich podróżach, wyjazdach na misje pokojowe, kobietach w Jemenie i atrakcjach Sri Lanki.

Chciałabym tak po prostu mieć pewnego dnia dużo kasy, odpocząć, pojeździć po świecie i nacieszyć się tym, że oddycham.

I odwiedzić Monię w Niemczech :***

Póki co - oddech muszę wydłużać świadomie, gdy sen nie chce przyjść.

Jak zawsze "Fight club" dobrze mi robi, czytam te strony z ciarkami na plecach.

*

Och kurna, żeby się udało!

A może być i tak, że po trzech miesiącach pracy, wśród pochwał o twojej sumienności i pracowitości i miłych słów o tym, jak miło się pracowało, dowiadujesz się, że firma straciła zlecenia od ważnego klienta, więc niestety dziękują ci za współpracę, nie mają dla ciebie zadań.

I wtedy ląduje się znów w pozycji wyjściowej, z tłumaczeniami, w czterech ścianach. Aż chciałabym wcisnąć Fast Forward, żeby nie przeżywać znów tego pisania listów i rozmów o pracę z przyklejonym uśmiechem.

Jedyną pozytywną cechą tej sytuacji jest wzrastające prawdopodobieństwo wcześniejszego wyjazdu na wakacje.

A może nie jedyną?... Może dobrze się stało, przecież ta praca wcale nie była wymarzona ani szczególnie interesująca.

Koleżanka żegnając mnie powiedziała "Ewelina, jesteś za mądra na taką pracę".

Ciekawe kiedy i gdzie zacznę na nowo.

Te czasy są wykańczające.

Ale i, można rzec, przygodowe.

Nie płakałam ani razu odkąd się dowiedziałam. A z żalu za poprzednią pracą przepłakałam cały weekend. I niejeden wieczór.

Na tej mniej mi zależało, to pewne. Ale też chyba bardziej wierzę, że nie ta, to następna.

I chyba niestety nieco obojętnieję.

Mieszkamy razem od trzech lat.

Kupiliśmy zasłony i kapę na łóżko, dzięki którym nasza sypialnia jest coraz piękniejsza.

A kiedyś, na początku, złożyliśmy się na liliową kanapę.

Na cukierniczce mamy Pocałunek Klimta.

Znamy swoje zalety i wady, potrafimy się rozśmieszyć i ukoić.

Spośród wszystkich facetów na świecie, to on jest kimś, przy kim chcę się budzić, kogo lubię zaskakiwać. Potrafi rozpędzić chmury nad moją głową.

I wiem, że wszystko co za mną, nie ma już znaczenia.

Teraźniejszość jest dobra, chcę o nią dbać, ukwiecać ją i dopełniać. Z nim.

Wielkie uproszczenie.

Wspaniałe uczucie lekkości.

Jest taka medytacja, w której odcina się nitki łączące nas z ludźmi, którzy wysysają z nas energię. Którzy burzą nas spokój. W której znów jest się wolnym.

I można po prostu żyć, żyć dalej, tak jak się chce.

Tak, jak się zawsze pragnęło.

Z miłością.

Dni, gdy mamy dla siebie mało czasu, ale te godziny, które spędzamy razem, są jak fragmenty komedii romantycznej. Tego fragmentu, gdy wszystko idzie dobrze, a w tle słychać "Walkin' on sunshine" albo "Love is in the air".

*

We śnie bukuję wakacje, wyjazd w listopadzie. Kto wie... :)

Są sytuacje, w których czuję się jak bohater tragiczny, który po prostu nie może wybrać dobrze, bo każda decyzja będzie dla kogoś zła, co więcej, każda będzie w inny sposób zła dla mnie. Są sytuacje, w których czuję się zaplątana w nierozwiązywalne nici pytań i skutków i brnę, jak bohaterka "Melancholii", w pnączach, boli mnie całe ciało i nie wiem co robić.

Odpowiedzią na ten stan jest oczywiście zaszycie się w domu, z książkami i muzyką, z porządkiem, z prostymi czynnościami, które mają za zadanie mnie ukoić.

Muszę skupić się na czymś, co nie jest myśleniem o tym, tak.

***

Gdyby wzbudzanie poczucia winy było dyscypliną sportową, byłabym wdzięcznym obiektem ćwiczeń.

Otaczam się ludźmi, spotykam z dziewczynami, więcej słucham niż mówię. Blada, ale za to zakładam ubrania w nasyconych kolorach, nimi się sycę.

Wieczorem padam i chce mi się pomilczeć z dobrą książką i M. blisko, tuż obok.

Weekendy są nasze, wtedy jak najmniej bodźców, litery, nuty, porządkowanie przestrzeni, robienie miejsca na nowe, bycie razem.

W piątek zapowiada się coś dla mnie ważnego, o czym jeszcze nie chcę pisać, bo nie wiem jak się potoczy.

Na skype łapie mnie dziś dobra koleżanka. Pisze, że widziała mojego exa na imprezie jakiś czas temu, że ledwo go poznała, że zbrzydł, a dziewczyna trzyma go na smyczy i nie pozwoliła mu nawet chwilę z nią porozmawiać, odciągnęła go czym prędzej.

Właściwie nie wiem dlaczego, ale ta wiadomość sprawiła mi nieprzyjemną przyjemność.

*

Dziś dwie i pół godziny na powietrzu, Łazienki, ożywiona rozmowa z Panią Magister, wiatr rozwiewający nasze włosy.

Czeka na mnie "Biblia dziennikarstwa", jest świetna i nie odrzuca mnie od niej mimo zarozumiałego tytułu.

Dziś rano czytam kilka maili, od których robi mi się ciepło na sercu.

W nowy tydzień wchodzę pokrzepiona niedzielną rozmową telefoniczną.

*

Rozmyślam o zmianach, o tym, że człowiek jest procesem, continuum. Rok, dwa, pięć lat temu byliśmy kimś innym, ale przecież byliśmy. To, jak bardzo się różnimy od siebie tamtych, jak bardzo daleko są dziś od nas ludzie, którzy wtedy tworzyli nasz świat, nie może unieważniać tego, co było.

Dzięki takiemu rozumowaniu nauczę się znów cieszyć wspomnieniami.

Dzięki temu pewne piosenki przestaną mnie boleć. Chcę w to wierzyć.

*

Deszcz, wiatr, kurtki, parasolki, taniec z miastem, pod chmurami, mimo chmur.